Een piratenfeest wilde hij. En het allerliefste bij ons thuis. Want het was stiekem toch best spannend, zo’n kinderfeestje. “Mam, het moet wel stoer zijn hè, met die piraten enzo…”
 
Weken van tevoren was hij al bezig met zijn verjaardag. Er moest een aftelkalender komen zodat we elke dag konden kijken hoeveel nachtjes het nog was voor de Grote Mensen Verjaardag, zijn Kinderfeest en het uitdelen van de uitnodigingen daarvoor.
 
Ik had vroeger werkelijk geen idee dat ik Piraten dan ineens ook zo belangrijk zou gaan vinden. Of dat ik ook zenuwachtig zou zijn voor het Kinderfeest.
 
Toen de Grote Dag aangebroken was, liep ik met een groep rennende en joelende jongens uit school naar huis. Naar het feest. Het feest waar we eerst cadeautjes open gingen maken, dan een broodje knakworst zouden eten om daarna een supercool Piratenparcours te doen. We zochten goud, kleurden schatkistjes en maakten piratencake. Man, wat was ik trots toen ik ‘s avonds op de bank plofte. Ik had een super vrolijk, afgemat jongetje die allemaal blije vriendjes met rode wangen had uitgezwaaid.
 
Toen ik hem na een paar dagen vroeg wat hij nou het állerleukste aan zijn feestje vond, had ik verwacht dat hij zou antwoorden: “De piratenrace.” Of: “Het maken van de schatkistjes.” Zijn antwoord daarentegen, had ik nooit kunnen raden. “Mam, weet je wat ik écht het allerleukste vond? Dat jij samen met ons aan tafel zat en we met zijn allen op de tafel mochten slaan. En dat we toen allemaal zongen: “Wij willen knakworst, wij willen knakworst!”
 
Het is en blijft toch grappig hè, dat je als moeder vaak invult wat je kind denkt. Maar als je het dan aan ze vraagt, blijkt dat zij de wereld toch vaak helemaal anders zien dan jij.
 
Liefs,
Elma

 

 

 

Related Posts