Daar staan we dan. Samen op de foto. Een foto die voor mij heel bijzonder is omdat ik 12 jaar geleden nooit gedacht had dat we hem ooit zouden maken.Het is nu 12 jaar geleden dat ik het roer omgegooide. Als je me toen had verteld dat ik concepten en boeken zou gaan bedenken om mensen met elkaar te verbinden, had ik je waarschijnlijk niet geloofd. Ik had leuke vriendinnen, was vaak op stap en had een goede baan. Maar toen mijn moeder ernstig ziek werd, veranderde alles plotseling.

Toen de artsen ons vertelden dat ze waarschijnlijk niet lang meer zou leven, realiseerde ik me dat er nog zoveel was dat ik haar wilde vragen. Over dingen die ik niet van haar wist. En ik vond ook dat ik haar veel te weinig had verteld hoeveel ze voor me betekende. Daarom maakte ik het boek Mam, vertel eens, omdat je bijzonder bent voor haar. Het was een boek dat helemaal gevuld was met vragen. En dat boek wilde ik graag gevuld met antwoorden terug. Zodat er dan iets blijvends zou zijn. Voor altijd.

Het kan raar lopen in het leven. Mijn moeder heeft de medische wetenschap versteld doen staan door niet te luisteren naar hun oordeel maar zelf te beslissen wanneer het haar tijd is. En de tijd die we samen gekregen hebben is het grootste cadeau dat ik kon krijgen. Ze heeft het allereerste boek in ontvangst mogen nemen, me aangemoedigd om door te gaan met boeken maken en mijn hart te volgen. En ze werd oma. Ik heb zoveel meer tijd met haar gekregen dan ik hoopte. Samen hebben we eindeloos gepraat. Ik durf nu te zeggen dat ik haar ken. En van haar hou om wie ze was, en is.

Die rotziekte heeft haar leven voorgoed veranderd. Maar het mijne ook. Ik heb geleerd dat je eruit moet halen wat erin zit. Hoe groot of klein dat ook mag zijn. En dat je dat op je eigen manier moet doen. Op de manier die het beste bij jou past. Ook leerde ik dat het in het leven draait om de mensen die belangrijk voor je zijn. Omdat ik geloof dat als je later oud bent, je niet terugdenkt aan dingen die je bezat, maar aan een klein groepje mensen met wie je de herinneringen gemaakt hebt die belangrijk voor je zijn. Het enige dat je daarvoor moet hebben of maken is tijd en aandacht.

Ik had nooit durven dromen dat een boek voor mijn moeder zo’n groot avontuur zou worden. Dat mensen wereldwijd hun eigen Vertel Eens boeken zouden gaan schrijven voor hun eigen kinderen en kleinkinderen. Het maakt me dankbaar. Maar ook vastbesloten om een bijdrage te blijven leveren aan het helpen van mensen bij het maken, delen en bewaren van herinneringen.

De foto van mijn moeder en ik heb ik op mijn kantoor staan. Het is voor mij een prachtige reminder om keuzes te maken. Wanneer ik weer eens loop te puzzelen met agenda’s, roosters en schema’s en denk dat alles even belangrijk is, kijk ik even naar ons en weet ik weer waar het uiteindelijk allemaal écht om gaat in het leven.

Liefs,
Elma

Related Posts