Dwars door mijn deo heen.

 

Ik schreef vorige week een persoonlijke column die ik een paar dagen voor Moederdag plaatste. Een column waar ik al een paar weken tegenaan hikte. Omdat ik wist dat de vraag zou komen. Ik schreef, schrapte, herschreef en plaatste uiteindelijk dat wat ik écht wilde zegen. Drukte met mijn ogen dicht op “post” en plaatste hem op Facebook, Instagram én Linkedin en ging daarna dwars door mijn deo heen. Zo eng vond ik het om zo eerlijk te zijn en me kwetsbaar op te stellen.

Maar toen gebeurde er iets. Er kwam beweging. Moeders werden gebeld, liefdesverklaringen verschenen online, mensen vertelden over het verlies dat zij voelden en werden gesteund door mensen die ze niet kenden. En dat allemaal doordat ik mezelf had laten zien. Omdat ik eerlijk vertelde wat ik vond en dacht. En ik leerde hier iets dat ik jullie zelf in mijn column had verteld. Geven is het grootste krijgen. Altijd.

In de dagen erna had ik een grote glimlach. En ik dacht na over de reacties en de verzoekjes die binnen gekomen waren. Over dat ik inspirerend ben als ik schrijf. En waarom ik dat niet vaker deed? Ik wist waarom. Omdat ik bang voor de online wereld. Ik heb moeite met het feit dat mensen daar vaak schijnen te denken alles mag roepen zonder na te denken of je daarmee iemand kwetst. En ik vind dat er ongelofelijk veel negativiteit en geklaag is.

Dat hield me dus tegen. In het verleden besloot ik dan vaak maar niet te posten of alleen maar de vrolijke kant van mezelf te laten zien. Maar na de post van vorige week is er iets veranderd. Als er zoveel moois gebeurd, dan is angst een slechte raadgever heb ik besloten.

Er was al vaker gevraagd aan me of ik mee wilde doen aan het laten horen van een tegengeluid. Dat hoorde ik toen wel, maar ik was er nog niet klaar voor. Of ik dat nu wel ben weet ik niet, maar ik heb besloten om mezelf vaker te laten horen en zien. Komt door jullie. Dus dank je wel.

Ik bedacht ook dat we samen gewoon afspraken kunnen maken over wat wel/niet de bedoeling is als je wilt reageren op mijn columns. Het zijn niet eens afspraken maar beloftes vind ik. Ik beloof jullie dat ik mijn best doe om jullie wat vaker te inspireren door blogs of columns. Beloven jullie dan om lief voor me te zijn en mee te doen? Te blijven bellen, te reageren en mee te doen aan mijn missie om mensen te helpen bij het maken, delen en bewaren van herinneringen?

En als je dat niet kunt of wilt, reageer je dan gewoon niet? Dan hebben die geweldige mensen die dat wel doen vrij baan.

 

Liefs,
Elma

Related Posts